Krzykwa Alicja

Urodzona w 1999 roku.
Studentka Wzornictwa na wydziale Projektowym, Gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych.
W malarstwie skupia się na przywołaniu szeregu emocji, przez symbolizm
i idącymi za nim skojarzeniami. Prostota scen z życia codziennego/grymas/podkreślenie barwne
sytuacji, wystarczające jest, żeby poruszyć wspomnienie tego, co znajome z codzienności
i często niewypowiedziane na głos, jednak dogłębnie poczute i zrozumiane.
Niemy wyraz tego co oczywiste przez dwuwymiarowy obraz i przestrzeń
na interpretacje odbiorcy.

Marczak-Gut Anna

Ur. w 1990 r. w Gdańsku artystka wizualna. Ukończyła studia współtworzonym z Agnieszką Jaśkiewicz (Wasilewską) i wyróżnionym projektem Saskim na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w Pracowni nr 6 prof. Andrzeja Węcławskiego w 2016 roku. Dodatkowo obroniła też aneks w pracowni prof. Ryszarda Ługowskiego. Wcześniej studiowała także na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu i Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Praca dyplomowa, dzięki stypendium artystycznemu m.st. Warszawy, została przekształcona w 2017 r. w realizację społeczno-artystyczną w przestrzeni publicznej Warszawy (Saski nie śpij!).
Obecnie w swojej praktyce skupia się głównie na malarstwie. Jednak zajmuje się też rysunkiem, grafiką artystyczną, muralem, tworzeniem obiektów, wideo, instalacji artystycznych (w tym site-specific), sztuki w przestrzeni publicznej, wystaw, a także projektowaniem graficznym. Od 2016 roku prowadzi swój „cykl” Niebo, który jest wspólnym mianownikiem wszystkich jej działań*.
Prace pokazywała w Polsce i na świecie, m.in. w Muzeum Narodowym w La Paz w Boliwii; Galerii Nowa Trietiakowka w Moskwie; Rochester Contemporary Art Center w Nowym Jorku; Gods House Tower w Southampton w Anglii; BWA w Tarnowie; Galerii im. Jana Tarasina w Kaliszu; Galerii Labirynt w Lublinie; Salonie Akademii w Warszawie; Galerii Arsenał w Poznaniu; Galerii Wozownia w Toruniu; Muzeum Drukarstwa i Piśmiennictwa w Grębocinie i innych. Mieszka i pracuje w Warszawie i Gdańsku.
*W swojej praktyce regularnie podejmuję temat nieba. Czasem staje się ono dominantą kompozycji obrazu, innym razem wręcz przeciwnie – wydaje się po prostu częścią większej całości. Kiedy indziej natomiast wyłączam je zupełnie z różnych kontekstów, dedykując mu całe płótno/kadr. Znaczenia wyrazu „niebo” w języku polskim odnoszą się do dwóch płaszczyzn: zarówno fizycznej, jak i metafizycznej, i tak samo jest w mojej pracy. Niebo jest dla mnie inspirujące tak wizualnie, jak znaczeniowo.”

Lorek Jeremi

Wystawa Jeremiego Lorka wraz z siostrą Marią planowana jest na wrzesień 2024 roku w galerii Triada.

Jeremi Paweł Lorek uzyskał dyplom w pracowni malarstwa prof. Adama Wsiołkowskiego na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w 2017 roku.

Jego prace pokazują zainteresowanie artysty 15-wieczną typografią i jego zauroczenie starymi rękopisami, ideą i symboliką użycia złota, iluminacji i regułami proporcji, często związanymi z teorią włoskiego matematyka średniowiecza Fibonacciego. Podobnie jak dawni mistrzowie poszukuje harmonii, dąży do perfekcji, stara się znaleźć równowagę między samą ideą a malarskimi środkami jej wyrażania.

Sibera Alina

Alina Sibera studiowała w Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Grafiki w Katowicach. Jest autorką kilkudziesięciu wystaw indywidualnych. Brała udział w ponad 60 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą m.in. w Niemczech, Holandii, Włoszech, Słowacji, Rosji i Francji. Uczestniczyła w cyklu wystaw „Kobiety malują kobiety“ i „Magical dreams“. Uczestniczka wielu plenerów malarskich i wystaw poplenerowych. Jest członkiem Stowarzyszenia Pastelistów Polskich, Związku Polskich Artystów Plastyków, jak również stowarzyszenia Artystyczna Kreacja Wspólnej Europy. Uprawia zarówno malarstwo jak i projektowanie graficzne.

 

“Drogę twórczą Aliny Sibery znam dobrze i blisko, dzięki plenerom malarskim w Kamionie.
Przez kilkanaście lat, dane mi było obserwować jej niezwykle konsekwentny i harmonijny rozwój, zawsze z inspiracji Natury w najprostszym, czyli najbardziej szlachetnym i trudnym sensie. Alina Sibera, tak mi się wydaje, jest sukcesorem i wyznawcą tej idei, kreując swój świat malarski w wyniku obserwacji Człowieka i Pejzażu. Jej obojętność wobec nowości i mód artystycznych, manifestuje się pokorą wobec Sztuki, czyniąc to co robi, dziełem odrębnym, suwerennym i wiarygodnym.
Jest to twórczość stanowiąca bardzo osobisty, nieomal intymny zapis Czasu, którego fenomenem jest nieprzemijalność, bo jego „akcja” może trwać nieskończenie. Jedynym Signum Temporis jest data powstania obrazu, tuż obok sygnatury. Alina Sibera odnosząc się do Natury, nadaje swoim pracom, rozpoznawalny „charakter pisma”, które w sposób bardzo widoczny odróżnia Ją od wielu artystów, którzy również malują rzeczywistość.
Mam wrażenie, że polega to na przeciwstawieniu ruchliwego, migocącego, „żywego” pejzażu, statyce ludzkiej postaci. Wbrew powszechnie przyj ´temu poglądowi, że Człowiek jest epizodem w życiu Natury i Przedmiotów, Alina Sibera manifestuje swój własny punkt widzenia. Jest on wyrażony jako sprzeciw i niezgoda, na istniejący stan świadomości, przez specyficzne użycie malarskich środków wyrazu; zatrzymanie a właściwie umocowanie Człowieka i przeciwstawienie go zmieniającemu się i przemijającemu Pejzażowi w obrazie. Im bardziej nam doskwiera życie i upływ czasu, tym gorliwiej przyjmujemy taki punkt widzenia, jak Alina, czerpiąc z Jej obrazów otuchę i nadzieję.
Niezwykłość tego malarstwa polega również na tym,że Autorka nie używa w swoich obrazach żadnej anegdoty,żadnej poza malarskiej perswazji, a jednak chce si ´ je nazwać nie tylko poetyckimi i radosnymi, ile przede wszystkim humanistycznymi.
Nie ma potrzeby dalszego werbalizowania lub interpretacji sensu tej twórczości, bo ostatecznie każdy zobaczy i zrobi to po swojemu.
Istnieje natomiast konieczność zwrócenia uwagi na zawartą w niej kluczową rolę warsztatu.
Myślę, że te lata ćwiczeń i prób z możliwościami pasteli doprowadziły Alinę, nie tylko do biegłości i perfekcji w malarstwie olejnym, ale do jej własnej metody stosowania tej techniki.
Alina Sibera nie „klajstruje” swoich obrazów gęstym, olejnym impastem, jak czyni to większość artystów, lecz modeluje fakturę płótna lekko i przejrzyście; „pastelowo”. Stąd piękne życie tych obrazów; ich „ruch i pulsowanie”. Przeciwstawna im statyka postaci, dotyczy tylko rysunku i formy, gdyż ich budowa pikturalna jest podobna do struktury pejzażu.
Jak niewielu artystów dzisiaj, Alina Sibera potrafi malować powietrze i siłą rzeczy neguje jeden z koszmarnych dogmatów Sztuki XX-wieku,że obraz to tylko płaszczyzna. Dzięki drgającemu powietrzu, obraz otrzymuje głębię i w tym momencie kończy się technika.
Trzeci, oprócz wysokości i szerokości wymiar obrazu, to przestrzeń, a przestrzeń na płaszczyźnie – to już magia. Ze swoją malarską filozofią i znakomitym warsztatem Alina Sibera i jej twórczość dowodzi, że to co w Sztuce wartościowe żyje ponad czasem, bo chociaż współczesne – nie przemija.”
prof. Jerzy Duda Gracz

Adamiak – Jaśnikowska Katarzyna

W dniach 26 sierpnia – 8 września 2022 roku artystka wzięła udział, pośród kilkunastu innych artystek, w wystawie zbiorowej w galerii Triada, pt. “Kobieta AD 2022 w sztuce. Portrety kobiet stworzone przez kobiety”.

 

Współczesna malarka realistyczna malująca w tradycyjnej technice olejnej. W swojej sztuce koncentruje się na portrecie, ponieważ w ten sposób stara się wyrazić za pomocą obrazu niematerialną i duchowa stronę, która kryje się w człowieku, w jego obliczu, spojrzeniu. Tworzy intymne portrety – pełne osobistej i uczuciowej analizy portretowanej osoby, w których światło buduje stonowany nastrój i jest również ważnym imperatywem twórczym dla samej artystki. Katarzyna często podejmuje temat autoportretu. Wynika to z jej głębokiej potrzeby obserwacji siebie i przyglądania się zmianom, które w niej zachodzą. Jest to dla malarki forma zapisywania własnego życia, własnej przemijalności. Finalistka wielu międzynarodowych konkursów malarskich takich jak „14th i 15th Art Renew Center”czy „5th i 7th Modportrait”. Dwa obrazy malarki są reprezentowane cyfrowo w Kodeksie Księżycowym, który jest międzynarodową kolekcją współczesnej kultury wystrzeloną na Księżyc w trzech kapsułach czasu . Mieszka i pracuje w Legnicy.

Stępień Bernadetta

Bernadetta Stępień mieszka i tworzy w podkrakowskim Zabierzowie, jest krakowianką: w Krakowie się urodziła, w Krakowie ukończyła Liceum Sztuk Plastycznych, a w roku 1989 ukończyła studia na Wydziale Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych. Na swoim koncie ma 25 wystaw indywidualnych i uczestnictwo w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Wystawa w Krzeszowicach w Pałacu Vauxhall była jej jubileuszową, 20 indywidualną wystawą.
Na III Międzynarodowym Biennale Pasteli w Nowym Sączu w 2006 r. otrzymała nagrodę im. Jerzego Madeyskiego. Należy do Stowarzyszenia Pastelistów Polskich i do Krakowskiego Oddziału Związku Artystów Plastyków. W 2011 r. została zaproszona do współpracy z Umelecką Besedą Slovenska – Związkiem Artystów Słowackich – wręczono jej również legitymacje członkowską.
Tworzy obrazy olejne, akwarele i pastele. Jej ogromną pasją są pastele. Prowadziła lekcje pokazowe propagując tę technikę wśród uczniów. Była członkiem jury Ogólnopolskiego Biennale Pasteli dla uczniów gimnazjów i liceów sztuk plastycznych. Biennale to organizuje Zespół Szkół Plastycznych w Jarosławiu.
W 2013 r. była komisarzem Pleneru Malarstwa Pastelowego w Nowym Sączu. To jeden z elementów Festiwalu Pasteli w ramach Międzynarodowego Biennale Pasteli. Brali w nim udział artyści z wielu stron świata – Holandii, Danii, Izraela, Hiszpanii, Rosji, Ukrainy, Włoch i Polski.

Sęk Małgorzata

We wrześniu 2023 roku odbędzie się pierwsza w Gdańsku indywidualna wystawa artystki w galerii Triada.

Małgorzata Sęk jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. W 2000 roku otrzymała dyplom w Pracowni Projektowania Ubioru oraz aneks z malarstwa. Dyplom został nagrodzony przez Prezydenta Miasta Łodzi. Jest laureatką konkursu dla projektantów „Złota Nitka”. Artystka zajmuje się głównie malarstwem akrylowym.

Ma na swoim koncie wystawy indywidualne i zbiorowe w kraju i za granicą, niektóre z nich:
2021 “Kobiety” , Vinci Art Gallery, Poznań
2020 “Piąty Niezależny Salon Łódzkich Twórców”, Galeria ASP, Łódź
2019 Wystawa zbiorowa Galeria Refektarz, KOK Krotoszyn
2019 Wystawa zbiorowa Hotel deSilva Premium, Opole
2018 “Przestrzenie emocjonalne” Galeria Sztuki Next, Bydgoszcz
2018 “Mirrors” wystawa indywidualna Centrum Kamienica 56 , Łódź
2018 “Sztuka Teraz” wystawa zbiorowa Muzeum Narodowe, Kraków
2017 “Czwarty Niezależny Salon Łódzkich Młodych Twórców”, Muzeum Miasta Łodzi, Pałac Izraela Poznańskiego oraz Galeria ASP, Łódź
2017 “Malarstwo” Drukarnia Skład Wina I Chleba, Poznań
2016 “Trois Femmes” Hotel & Spa Montaigne, Cannes
2016 “Trzeci Niezależny Salon Łódzkich Młodych Twórców”, Galeria Bałucka, Łódź
2016 Trzeci Niezależny Salon Łódzkich Młodych Twórców”, Galeria ASP, Łódź
2016 “Malarstwo” Drukarnia Skład Wina I Chleba, OffPiotrkowska, Łódź
2016 “Trzy Kobiety” Fitagain Café, Kraków
2015 “Drugi Niezależny Salon Łódzkich Młodych Twórców” , Muzeum Włókiennictwa, Łódź
2015 “Sensual Women & Metaphisical spaces”, S9 Galleri, Oslo
2014 “Magiczne Światy Kobiet”, Centrum Kamienica 56, Łódź
2013 “Malarstwo”, Centrum Kamienica 56 , Łódź
2013 “Zmysłowe kobiety i metafizyczne przestrzenie”, Fabryka Trzciny, Warszawa
2012 projekt i realizacja wystawy „Ściana Ilustratorów” na II Salonie Ciekawej Książki, Łódź
2012 Wystawa Ilustracji Seul International Book Fair , Seul
2011 V Biennale Ilustracji dla Dzieci, Lizbona.

Małgorzata Sęk jest twórcą rozpoznawalnym ze swojego ekspresyjnego przedstawiania świata kobiecych emocji. Malarstwo jest dla artystki bardzo subiektywnym spojrzeniem na dany moment rzeczywistości odbierany przez autorkę niezwykle emocjonalnie. Sam proces twórczy i towarzyszące mu odczucia są bardzo osobiste i niekiedy nawet ważniejsze od efektu końcowego, jakim jest „ukończone dzieło”. Oczywiście interesującym jest proces nadawania formy: kształty, plamy barwne, linie, postać czy portret, jednakże jeżeli uda się obrazem dotrzeć do głębi duszy jest to dla artystki największe spełnienie i sukces. Sukces tym większy jeżeli ta sztuka spotyka odbiorcę o podobnej wrażliwości. Prace malarki znajdują się w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Szpinger Włodzimierz

Urodził się w Warszawie. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Gdańsku w 1972 roku. W swoim dorobku artysta ma wiele wystaw zbiorowych i indywidualnych w galeriach i muzeach na kilku kontynentach. Jego malarstwo tworzy wiele prywatnych kolekcji. Sztuka Włodzimierza Szpingera mieści się w zakresie malarstwa sztalugowego, rysunku, grafiki, jak również akwareli i technik mieszanych. Podczas swych podróży artysta studiował klasyczne malarstwo holenderskie i włoskie, wykorzystuje zaobserwowane techniki w swoich dziełach olejnych, techniki sprawdzone i stosowane przez dawnych mistrzów w minionych wiekach. Jego twórczość słynie z baśniowej aury i groteskowych, fikcyjnych postaci. Włodzimierz Szpinger kreuje
na swoich obrazach oryginalny i zagadkowy świat. Jego prace doceniają zarówno dorośli, jak i dzieci, które budują wokół nich swoje własne ciekawe historie. Prace artysty były pokazywane w wielu muzeach i galeriach sztuki – m.in. w paryskim Centre Pompidou, w Rotterdamie, Dortmundzie, Bielefeld, Dusseldorfie, Gdańsku czy Warszawie.

Artysta miał dwie wystawy indywidualne w galerii Triada w Sopocie, w 1995 roku i w 2008.

Pieczyński Zbigniew

Urodzony 11.01.1970 roku w Mogilnie. Absolwent Wydziału Artystycznego UMCS w Lublinie. W 2000 roku uzyskał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Walentego Wróblewskiego, wyróżniony nagrodą. Od 2001 roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. Ma w swoim dorobku dziewięć wystaw indywidualnych i ponad trzydzieści zbiorowych.
Współpracował przez kilka lat ze Stowarzyszeniem Jarocin XXI prowadząc warsztaty i plenery malarskie. Pracuje przede wszystkim w technice olejnej. Jego obrazy znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych w Polsce i za granicą.
Wystawy indywidualne:
1996 Galeria „ Mat Mart”- Lublin
1997 Galeria „Łazorek”- Kazimierz Dolny
1998 Galeria „Mat Mart”- Lublin
2007 Galeria „Brama” – Lublin
2011 Galeria „Przy Bramie”- Lublin
2014 Galeria „Witryna” – Lublin
2017 Muzeum – Zespół Zamkowy w Niedzicy
2017 Galeria „Wieża Sztuki” – Kielce
2018 Galeria „Bellotto” Warszawa
Wybrane wystawy zbiorowe:
1994,1995,1996,
1997,1998,1999 Galeria „Mat Mart”- Lublin
1998 Foyer Theaters – Delmenhorst-Niemcy
2000 Wydział Artystyczny UMCS – Lublin, „Dyplom 2000”
2001 Pałac Małachowskich – Nałęczów
2003 Galeria Stara BWA – Lublin,
„11 Wschodni Salon Sztuki”
2005 Muzeum Lubelskie na Zamku – Lublin, „Autograf 2005”
2006 Treviolo-Włochy
2007 „Alchemia”- Muzeum Czechowicza
w Lublinie
2007 Galeria „Przy Bramie Lublin
2008 Muzeum Lubelskie na Zamku – Lublin, „Autograf 2008”
2011 Galeria „Mit” Kazimierz Dolny
2015 20 Wschodni Salon Sztuki Lublin
2016 Muzeum Lubelskie na Zamku – Lublin
80-Lecie ZPAP Okręgu Lubelskiego –
2016 25 Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego – Szczecin

Dzwonik Ula

Ula Dzwonik urodziła się w w 1973 r. w Zduńskiej Woli. Studiowała w ASP we Wrocławiu. W latach 1994-1998 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu . Dyplom z wyróżnieniem otrzymała w pracowni malarstwa prof. Andrzeja Klimczaka-Dobrzanieckiego. Uprawia malarstwo i rysunek. Uczestniczyła w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w  kraju i za granicą. Autorka kilkunastu wystaw  indywidualnych. Laureatka GRAND PRIX Marszałka Województwa Podkarpackiego V Triennale Polskiego Malarstwa Współczesnego 2019 oraz Grand Prix Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego QUADROART 2016 /Międzynarodowe Biennale  Obrazu/; Laureatka nagrody Fundacji im. I.J. Paderewskiego w Krakowie i nagrody specjalnej Palm Art Awart w Lipsku. Jest obecna w  rankingu polskich artystów współczesnych KOMPAS SZTUKI /2008;2010;2012;2013/ współtworzonym przez kilkadziesiąt renomowanych galerii w Polsce, oraz w Art Compass 2015 opublikowanym przez Art Domain Whois Publisher /Niemcy/. Członek rady programowej Fundacji Promocji Sztuki ARTAFFERA. Jej prace znajdują się w galeriach, muzeach i zbiorach prywatnych w kraju i za granicą.

“Bohaterów obrazów Ula Dzwonik pozbawia w zasadzie rysów indywidualnych, są raczej symbolami ludzkiej egzystencji: nie mają imion, pozbawieni nazwisk, obdarzeni jedynie płcią i niekiedy społeczną przynależnością. Celową konstrukcją, ważnym zabiegiem intelektualnym jest “wypreparowanie” postaci z naturalnego środowiska. Dzięki temu bohaterowie istnieją w stanie “czystym”; bez pejzażu, sami ze sobą. Widzimy ich dokładniej – to Jedermani, podobni do siebie, my wszyscy i każdy z nas; malarska opowieść artystki przybiera więc postać paraboli. Odczytuję tę twórczość w kategoriach wyobcowania i samotności. Procesy alienacyjne akcentowane są formą licznych odwróceń ciał. Bohaterowie nie nawiązują ze sobą kontaktu, mówią z rożnych pozycji rożnymi językami, mówią “obok”. Snują pewnie rozmaite monologi, często milczą. W tym świecie nieosiągalna jest jedność myśli i uczuć. Podejmują próby porozumienia, ale nie umiem odczytać ich krzyku – czy jest zaczepny, prowokujący czy elegijny?” ( prof. Ewa Nowina-Sroczyńska, Uniwersytet Łódzki, fragment wstępu do katalogu wystawy “Druga sqóra”).

Galeria Triada

Galeria Triada