Stępniak Małgorzata

Urodzona w 1973 roku w Częstochowie.W latach 1993-98 studia na Wydziale Malarstwa Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom w pracowni prof. Włodzimierza Kunza.  Uprawia malarstwo sztalugowe.
Nagrody:
1999 – Nagroda Ministra Kultury i Sztuki na IX Ogólnopolskim
Przeglądzie Malarstwa Młodych „Promocje” w Legnicy
2002 – Stypendium Artystyczne Prezydenta Miasta Częstochowy.

We wrześniu 2010 roku w gdańskiej galerii Triada miała miejsce – pierwszy raz na wybrzeżu – wystawa malarstwa  Małgorzaty Stępniak.

Fragment recenzji autorstwa Małgorzaty Wróblewskiej:

(…)Małgorzata Stępniak i jej malarstwo wpisują się w autorski „przepis“ na artystyczną osobowość , a o jej sztuce można powiedzieć że jest rozpoznawalna.
Jej obrazy to niewielkie wyreżyserowane etiudy, oszczędne i wyraziste, nieprzeładowane rekwizytami dzięki czemu stają się czytelne.
Małgorzata Stępniak wychodzi od abstrakcji i ten kierunek doskonale tłumaczy jej zafascynowanie kolorem i fakturą, nonszalancję w traktowaniu perspektywy przestrzennej.
Naturalne jest też przejście z abstrakcyjnych i kolorystycznych poszukiwań do figuracji, która przybiera formę geometryczną zamieniając się z czasem w sylwety, które są wierną kontynuacją abstrakcyjnych korzeni. Figuracji, której artystka pozostaje wierna od lat towarzyszy kolor. Kolor, który nie jest tutaj jedynie akcydensem światła, wręcz przeciwnie jest pierwszym rozgrywającym. Małgorzata wybiera najmocniejsze barwy z palety, najbardziej soczyste i energetyzujące – czerwień, niebieski, żółty. Przedstawienia są harmonijne, plamy barwne wypełniają szczelnie całe tło i postaci .
W warstwie formalnej można zobaczyć podobieństwa z malarstwem Jerzego Nowosielskiego. Wskazuje na to przede wszystkim podobne traktowanie przestrzeni i użycie dużych plam koloru porządkujących wewnętrzny świat. Podobne jest też „kadrowanie“ całości sceny odartej ze zbędnych ozdobników.
Co ją inspiruje? Gdzie znajduje świat, który potem wyczarowuje pędzlem i farbą?
Kino – to magia, która napędza twórczość artystki. Świat, który pokazuje to niewielkie sceny, drobne historie, kawiarniane romanse, koncerty, Ten świat to wycinki życia, dla których pierwowzorem są filmy. Szczególnie polskie kino lat 50 i 60-tych. Oszczędność scen, czystość obrazu, ascetyzm z wplecionym westchnieniem za „zachodnią“ swobodą. Te kadry Małgorzata przelewa na płótno przepuszczając je przez filtr własnego stylu i fantazji. Jej obrazy mają też w sobie nutkę słodkiego erotyzmu. W tych krótkich historiach kobiety są pełne delikatnego wdzięku a mężczyźni emanują elegancją. Całość łączy zapach luksusu płynący z ekskluzywnych wnętrz i dystyngowanych limuzyn.
Ta korespondencja sztuk widoczna pomiędzy malarstwem a filmem, pojawia się jeszcze raz w przedstawieniach, których tematem jest muzyka. Długość dźwięku, tonu daje poczucie harmonii. Harmonia zaś przynosi piękno, które w malarstwie Małgorzaty Stępniak nabiera wyraźnej, estetycznej wartości.

koktajl bar
Zapytaj / zamów
kontrabasistka
Zapytaj / zamów
kobieta z piłką
Zapytaj / zamów
Łyżwiarka
Zapytaj / zamów
saksofonista
Zapytaj / zamów
łyżwiarka
Zapytaj / zamów
Łyżwiarka
Zapytaj / zamów
Saksofonista
Zapytaj / zamów
Życie instrukcja obsługi
Zapytaj / zamów
karty
sprzedany
trio
sprzedany
Wróć do listy artystów << >>